Woorden in het zand

Twee vrienden lopen door de woestijn. Na een tijdje krijgen ze ruzie en slaat de ene vriend de ander in zijn gezicht. De vriend die wordt geslagen wrijft over zijn gezicht, gaat zitten en schrijft in het zand:

'Vandaag sloeg mijn beste vriend mij in mijn gezicht.'

Dan lopen ze samen weer verder. Na een uur komen ze bij een oase. Ze lessen hun dorst en nemen een bad in het verkoelende water. Als de vriend die geslagen werd weer uit het water wil stappen, komt hij in drijfzand terecht. Zijn vriend snelt toe en redt hem van de verdrinkingsdood. Nadat hij bijgekomen is van de schrik, schrijft de vriend op een steen:

'Vandaag heeft mijn beste vriend mijn leven gered.'

 De ander ziet wat zijn vriend aan het doen is en vraagt verbaasd: "Toen ik je had geslagen, schreef je in het zand. Nu ik je heb gered, schrijf je op steen. Waarom?"

De vriend antwoordt: "Wanneer iemand je kwetst en je schrijft het in zand, dan zal de wind van vergeving het uitwissen. Als iemand iets goeds voor je doet, zou je het in steen moeten schrijven. De wind kan het dan nooit uitwissen."

Schrijf je pijn in het zand en beitel de mooie dingen in je leven in steen.